داستان محلی
ساعت ۱٠:٠۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٩ آذر ۱۳۸٧  

بی مقدمه

 مدتی است بازدید کنندگان از وبلاگ خرماچو کم شده و دوستانی که زحمت می کشند و در قسمت نظرات ابراز عقیده می نمایند کمتر.لذا از دوستان خوبی که از این وبلاگ بازدید می کنند تقاضا می شود در جهت توسعه فرهنگ بومی تراکمه این وبلاگ را به دوستان خود معرفی کنند تا  گامی در جهت توسعه فرهنگ بومی برداشته باشند.

و اما داستان امروز

روزی روزگاری جمعی از جوونای خالده ای (روستای سیاستمداران) که الان همشون پیر واویزن تو شیراز بر خوشون می گشتن و کیف می کرذن. همی طور که داشتن می رفتن یه سگی جلوشون خوسیذویزه (خوابیده بوده) ا بغلش رد وایون و سگ نه وکی یه جموجولی ،هیچ..... یکی شون می گو : ای سگ اگه تو خالده بی، گذشته ا هبلیل هبلیل (واق واق کردن زیاد سگ را گویند)دممون می کرذ و تا پاچمون ا کپ وانمی کرذ دس ا جونمون وانمی سذ. او یکی جوابش می ذه : تو خالده هر یه ساعتی می خوا یه آذمی رد واوو سگم برش وک می کنه و دمش هم می کنه ولی اینجا مگه کم آذمی هسه اگه سگ بخوا بر هر کاموتاشون یه وکی بکنه و دمشون بکنه گذشته ا گشنی (گرسنگی)  کمش هم پاره می وو ا وک کرذن.