پرذو ،‌ جللو ،‌ خمیــنــه
ساعت ٥:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٦ امرداد ۱۳٩٠  

خیلی وختن که خرماچو جللو بسه هیشکه هم بیکارتر مو نی دسی شه بکشی . مجیذو نیفهمم چه گور سیاهی رفته ،‌ممذو هم تو فکر جام جهانی دل بالا خوسیده . نیفهمم یه وهکه شه بذم که تو خوش بش ا ش ه . کلک پاوه یه چی بنویس دل مرذم خینا کرذی . مگه کری جواب مرذم هم که نوایذی مو نیخاسم تو کارت فضولی بکنم و گرنه جوابشون وایداذم .

چند وختین نه خوری ا زرتشتن ،‌ داذای ده فریدونی ،‌ مامان ایلیا ، خانزاده (‌دو سالن گم واویذه کم کم باید گواهی مفقود الاثری بیاره ) ،‌

زرتشت قرار بی که تهسم ما بکنی ولی بکول قذیمیا ا ای دنگ هنگ بلند نوایوو  )a ei deng hengi ... )

خیلی وختن که تمام نوچهای خرماچو پرذو بسه ،‌ جللو مل اسب داره توش بازین می کنن یکی هم اومد مل تش باذ ری خرش خوسیذ یه مطلب نوشت و رفت منظورم "خولین " .

ای همه گپ زذم تا یه کمی از فضولیای زمان بچی مون بگیم.

خیلی وختن که دلم هوای بارون خمینه کرذه یاذش بخیر موکعی که بارون می ذم برک و نهیب می زذ که دلت می ترکیذ ( بعضی وختا آدم شلوارش تر واوی !!). پشتش اخل ولمی می مه که چهشامون کور وایوی دمپای چرمی تو دس وایکرذیم ،‌ فانیله ی برمون بی که تا وسط کممون یقه اش بی ، شلوار هم شلوار بیذه . شلوارا خط خطی که همه جاش سوخ زده وی ،‌ نعلینا ا تو دس وایکشیذیم مل مار روشت حمله می کرذیم ا مهخا .اگه فصل پزیز بی پزیز جمع وایکرزیم ،‌فصل رطب و خرما و فصل کرنگ هم هر کاموتا محصول خوذش بی . اگه مهخا هم بر نذاشت بورش بالا می رفتیم خونه کموتر کرّو یا بنی ،‌بلبل ،‌ دم بیل ،‌ ترینیسک ،‌کلاغ جیرو ... خلاصه هر زمان یه برنامه بر ای مخا بذبخت داشتیم . با فانیله ی که داشتیم بر خومون سبد درست می کرذیم اسمش می ناذیم "کرون" ( تو هی کرون خیلی چیا رختیم ا خاگ بنجیر بگیر تا الوک و یخ ) نزیک ده ما روستای هسه بنام جوهری خیلی مخ داشت ا او مخا فقط سه چهارتاکوش وامونده . هنی نرسیده ا مهخا بی که هر کی بر خوذش مخی وایگرفت خالومون (‌خالو ممه که حال معلمن) سریع می گفت خلّو بر مو نامرذ همیشه خلو بر خوذش وایگرفت خلاصه هر که بر خوذش مخی می گرفت ما که کوچیکته بیذیم لشت گنو گیرمون می مه تا زمانی که گتا ویزیم به مرحله ای رسیدم که می تونستیم ادعای خلو کنیم ولی حیف . زمانی که ما گتاویزیم و می خاسیم ادعای کدخدایی کنیم بازیارش ( مرحوم مشهدی عبدالحسین خرسندی رحم الله) فوت کرذه بیذ و خلو هم یکسال بعذ از خدابیامرز از وسط دوجا بی .

مخای زیادی داشت بگشی ،‌ لشت ،‌ مسلی ،‌ کشخا ،‌ ...... یادش بخیر . البته بچای بعد ما که زورشون ا ای مخا نوایکرذ اومذن و اکثر مخا خافی کرذن ( ما هیچ وقت ای کار نکرذیم خاف ماشک در می آورذیم ولی مخ خافی نیکرذیم . باخالومون همیشه زهرمون می برد می گفت کور واویت یا ای که هر پش سوزی که ببرید 10 سال ا عمرتون کم وایوو)

راسی شما تا حالا بارون خمینه تون زذه ، مخصوصا موقعی که سنگ بارون هم بو. ای خوشن خرک و رطب شی مخ کاپون می وو که می تونی چاکون پر کنی !!!

حالا چند سالین که بارون خمینه نومذه اخل که اگه می ا بر عراقن ،‌ بوی بارون خمینه خیلی وقتن که از شاممون پاک واویزه نیفهمم چه نکبتی سرمون رفته که خمینه که هیچی زمسون هم بارون نیا.

 


 
دغدغه های دی خالو
ساعت ۱:۱٠ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٧ تیر ۱۳٩٠  

حق با خوتونن. می خیت بگیت بر چه آپدیت نمی کنید. راسش خیلی گرفتاریم. هر چهارتامون. کم زن و بچه گشنن خنده

دی خالو: همه ی ایا تخصیر همی تش گرفته ی دانشگاه آزادن. ا وختی همی دخترای شهری پاشون ناذن ا تو ای لامرذ در بسه بیذه هم ماذا خراب کرذن و هم نهرا (دختر ها و پسر ها). هامو رو جلو همی تش گرفته ویساذویذم ، دیذم که یکی ا همی جوونا بر دخترکی شهری بوک زد. باوام ، باوام چه وه جرات !؟؟ مو نی فهمم تخصیر دیاهن و باوا( پدر و مادر) . ولی همی دختری که صح در میا و همی خصالوها ، چه شه می گن ، ا خوشون وایکشن، می خی بچه های نرو برشون هم بوک نزنن. دی ، تخصیر همی ماذاهن.

خرماچو: نه دی خالو تخصیر نهرا هم هسه ، تنها ایی ذومسه ها تخصیر نذارن .

دی خالو : نی فهمم والله ، می خوا دنیا آخر بگیره دی ؟! پیشته دختر و پسر با هم چش کاملوبازین می کرذن نه کسی حرفی می زد نه چی ولی حالا ....

خرماچو: مگه نشنیذی ای روزا ای نهرا بر خوشون زن وایجورن بعذش ا دی و باشون میگن که مو فلان دختر شهری میخوام .

دی خالو : هون دی (با حالت کش دار) ، ا کذیم گفتن دو جا زن پسند نکن یکی ا تو بازال (بازار) یکی هم ا تو عروسی ولی حالا اگه ا مو بپرسن می گم هیچ جا زن پسند نکن . دختری که هنی شیگر نکرذه برمش ( ابرو) وامی سونه دیگه بر تو زن وایوو .

خرماچو: دنیا عوض واویزه دی خالو ، تو فکرت بر 50 سال پیشن ، ای حرفای که تو می زنی کذیمی واویذه

دی خالو : (با عصبانیت ) ، برو وه ه ه  ، تو خوت هم تک تلک همی هسی .

(پس از یک دقیقه ای سکوت) . ما دختری بیذیم مار می کشیم 2 بخل ، هامو رو دیذم تو دکون مشی خلوم یکی ا همی دختهرا لیکی داذ که دلم ترکی ، گفتم چی بیذ دی ، گفت مارمولک . گفتم ای دیگه چه جونورین ، حالا که نگه کرذم دیذم دی مارو هن . با نعلینم اش کشتم. بعذش که رفت ا مشی خلوم گفتم ، چطو بلذیت همی خصالو ها ا خوتون واکشیت ، نی تونیت یه دی مارویی بکشیت. 

خرماچو: دی خالو ، ای روزا همی زن ها زهرشون میره ا دی مارو .

دی خالو: دو رو بذنشون تحویل مو بینم دیگه زهرشون میره یا نه.

 دیگر فرصت اجازت همی نداد تا لختی بیشتر از بیانات دی خالویمان بهره بریم و راهی شدیم.

 


کلمات کلیدی: دی خالو
 
چه چال
ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۳٩٠  

سلام خذمت همه چش کهریا

خیلی وختن که دل ا کار نیذاذم . نیفهمم چم بی هیشکاموتا از نویسندگان خرماچو مطلب نیناذن . گامونم چشمون زذن . کم کم داشت این خرماچو وارکیذ که یه هو پریگرو یکی اومذ و گفت سی چی مطلب نینویسی ( مرذک دیکتاتور) مدیر خرماچو بی ( بچش مرُک بی ) مه جهلاویزم گفتم کَساتِت می ذم . یه مطلب بنویسم هم سیاسی بو ،‌ هم انتقادی

خا گپ پیک دیگه بسن بریم سر اصل مطلب

--- چه چال 1 --

چند رو پیش داشتم ا تو بلوار جلوی شهرک هجرت رزاویزم که یهو دیذم تمب گلی اومه جلو چشم تا فرمون زر واذام اوول دیذم ایلم یه کارگری جومه آبی برشن و کلنگ ا دسش اومه بالا گفت : برادر چه کار مَیکنی " شه گفتم خالو جونی اینجا چه می کنید . گفت داریم کار می کنیم . گفتم ای چه کارین . مسئولشون اومه گفت " دائی جان ما پیمانکاریم برو  خر شهرداریتون بگیر "

مج سرم داشت داخ می که از دست این برنامه ریزا . آخه مگه این شهر برنامه سه ساله و دو ساله نذاره مگه نیفهمم که این شهر نیاز به او و گاز و برق و تلفن داره خا هامو اول سیش بکشید مردم هم اذیت نکنید . زورکی یه خیابونی داشتیم که شوخ بی ای هم زذن خین چالش کرذن .

معلوم نی کسی ای حرفا ا گوشش می ره یا نه محالن تو یکی از خیابونای ای شهر که می خوره ا بیابون چاله چوله پیذا نکنید .

----- چه چال 2 ----

چند روزین که لامرد و لامرذیا فکراشون مشخلون . یه رو فرماندار در می کنن یکی دیگه می آرن . یکی می ا تو مجد جار می زنه بیید می خیم بریم جلو فرمانداری . جعفری در کرذن همه باید بریم . سی هم اس ام اس می ذن ها بیید جلو فرمونداری . های وازنید های کشتن های رفتن ...... چه خورن بهلید مرذم آسوذه بون تا کی کلاه سر مرذم می نید . ولمون کنید تو لکمه نون در بیاریم از نوع حلال .

حال که احمد منصوری هم ا خومونن می گن نه بایذ خومونی ته بو . دیگه نیفهمم چه درذی دارن . کمشون درذ می کنه یا ایکه درذ لحاف ملا دارن .

آسوذه کسی که خر نذاره

از که و جوش خور نذاره


 
جای آواذ نذاشتیم..
ساعت ٢:٢٠ ‎ب.ظ روز جمعه ٢٧ اسفند ۱۳۸٩  

 میگُم خومون بَر چه بَچَیمون ایطو بیذیم ؟ . اَ جَهل بیذیم هَمش . هَیطو که ره می رفتیم خومونَ خومون لَگَت اَ  تو دیوار می ذذیم ،  لگت ا تو کم بُذ می ذدیم ، مِثِ بُزا که خوشون اَ دیوارا می کشیذن خومون اَ دَرَی دیوارا می کشذیم ، با بچا که ره می رفتیم پَسِ پای همدیگهَ وای کِرذیم . بعضی وختا هم اَ تو عالم خوذت بیذی، یهو یکی غَرَهپ می ذد اَ پس کللت که او اَو اَ دُمِ چِشِت در می مذ . با خُذا خیلی هم مَغذِن که تا حالا وامُنده.بعضی شوخیای خومون اگه حالا بکنی ، اگه اِت بِوَرِن دادگاه دو سه تا شتر باید دیه بیذی ، دو سال هم زِننانی داره .  


بَچَه گُت بیذ ، مرذ بی بَرِ خوذش ولی هَنی شَو تو خوذش می ش.ا.ش.ی.ذ . صُح که پایویذی خونه بو سَمَهک گرفته ویز . شو که وایوی چَرمَک مِنداختِن اَ ی سر خونه تا او سر خونه ولی بازم جواب نمی داذ . صُح که پایویزی اَو اَ دَم در خونه اَ در کِرذَویذ .  بِچا  گُتُ و کوچیک، نَرُ و ماذَه  هَمَگَلی تو هم می ش.ا.ش.ی.ذِ.ن بچه ی حالا دو سالش که واویذ میگو مامان شماره یک دارم یا مامان شماره ٢ دارم . خومون که ای چیا سَرِمون نویذ . بچه ١٢-١٣ ساله یکی کاری می کرذ که شماره یک و دو تو هم قاطی ایویز. گَمونُم همه برِ ایی بیذ که  ترس اَ پامون بیذ اَ کُتَکای که  شَو روذ می خورذیم .

خیلی بچه بار بی رحم بیذن . کلله ها هم که جای اواذ توش نویذ . همه با سنگ و  کُلُهم ا فاصله دو-سه متری می ذذیم ا تو کَلله هم دیگه که کلله بیذ که  پِشِنگ می ویذ. ولی مو اَ تعجُبُم  هیچی مون نَیویذ ، تاذه خوشالی هم می کرذیم .